புறநானூறு 187 – நாடா கொன்றோ புறநானூறு 189 – தெண்கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி

புறநானூறு 187 – நாடா கொன்றோ 

பாடல்:

நாடா கொன்றோ ; காடா கொன்றோ ;

அவலா கொன்றோ ; மிசையா கொன்றோ;

எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்,

அவ்வழி நல்லை ; வாழிய நிலனே!

பாடியவர்: ஔவையார்

திணை: பொதுவியல்

துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி

விளக்கம்:

இப்பாடலில் நிலத்தின் சிறப்பும் அதன் மக்களின் பண்பையும் தொடர்புபடுத்தி சொல்கின்றார்.

நிலம் நாடாக (நகரம்), காடாக (காடு), அவலாக (பள்ளம்), மிசையாக (மேடு) எப்படி இருந்தாலும் – அங்கு வாழும் ஆண்கள் நல்லவர் என்றால் அந்த நிலம் நல்ல நிலமாய் விளங்கும் என்றும், நிலத்தின் மதிப்பை மக்களின் பண்பு/நல்லமை தீர்மானிப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது.

இங்கு “நாடு” மருத நிலத்தை, “காடு” முல்லை, “அவல்” (பள்ளம்) நெய்தல், “மிசை” (மேடு) குறிஞ்சி நிலப்பகுதியைக் குறிக்கும்.

நல்ல ஆண்கள்/மக்கள் இருப்பதே ஒரு நிலத்தின் பெரிய வாய்ப்பு – என்பதை இவை வலியுறுத்துகின்றன.

புறநானூறு 189 – தெண்கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி

பாடல்:

தெண்கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி

வெண்குடை நிழற்றிய ஒருமை யோர்க்கும்

நடுநாள் யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான்

கடுமாப் பார்க்கும் கல்லா ஒருவற்கு

உண்பது நாழி உடுப்பவை இரண்டே

பிறவும் எல்லாம் ஓரொக்கும் மே

செல்வத்துப் பயனே ஈதல்

துய்ப்பேம் எனினே தப்பும் பலவே

பாடியவர்: மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனார்

திணை: பொதுவியல்

துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி

விளக்கம்:

– தென் கடல் தேசம், வளமானது என்பது பொதுவான சொற்கள். ஆனால், வெண்குடை நிழலில் வாழும் பிறந்த பெருமை உடையோருக்கோ, நடுநாழியில் தூங்காதவனுக்கும், கடுமையான வேலை பார்க்கும் வெகு பெரியவருக்கான வாழ்க்கையில் – உணவாக ஒரே அளவு தான், உடை இரண்டே (ஒரு மேலும் கீழும்) தான்.

– பிற செல்வம், பட்டாறு, பெருமை என்று ஆதிக்கம் நிறைந்த பிற இன்பங்களை எல்லாம் ஒரு கட்டத்தில் ஒச்சமாகும்; வாழ்க்கையின் உண்மை மென்மேலும் பாமரனுக்கும், மன்னனுக்கும் ஈடாகும்.

– செல்வத்திலிருந்து கிடைக்கும் உண்மையான பயன் பிறிதர வம்பு அல்ல, ஈதல் — பிறருக்காக கொடுப்பதே என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

– “சொத்துக்களை மட்டும் சேர்த்து வைத்தால் பல தப்புகள் நேரிடும்; அதனைக் கொடுத்து அனுபவிப்பதே மறக்க முடியாத பயன்” என்று பாடல் கருத்தளிக்கிறது.